Wednesday, September 24, 2014

Kuwentong Hilmarc's Construction Corporation

Ang kontrobersyal na Makati Parking Building (Photo from the web)



NANG lumabas ang issue tungkol sa kontrobersyal na Makati City Hall-slash-Parking Lot building, na ang contractor ay ang Hilmarc’s Cosntruction Corporation, parang may pamilyar na tunog, ‘ika nga, ng kampana na umalingawngaw sa magkabilang tainga ko. At iyon na nga, naalala kong naging bahagi ako ng kumpanyang ito.
Hindi ako naging empleyado ng Hilmarc’s, sa halip ay sa isang kumpanya na pag-aari ng pamilya nila ako naging bahagi—ang Corazon Publishing na nasa ilalim naman ng isa pang kumpanya nila, ang Trinitas Publishing. Year 2002 noon.
Ang Trinitas Publishing ay isang publication ng mga textbooks. Nang magplano silang maglabas ng pocketbooks at songhits magazines ay itinayo nila ang Corazon Publishing.
Noong umpisa ay sa mismong opisina ng Hilmarc’s sa E. Rodriguez kanto ng New York Street sa may Cubao, Quezon City naroon ang editorial office ng Corazon. Kasa-kasama namin ang mga engineers, artchitects at iba pang empleyado nila. Tahimik ang lugar, laging busy ang mga empleyado. Isa sa mga enjoy na enjoy ako ay ang kanilang canteen. Masasarap at mura ang mga pagkain. Nang ma-recognize ng kanilang chef ang pangalan ko at nagkataong may mga nobela pala ako sa komiks na sinubaybayan niya noong nasa Atlas Publishing pa ako, laging puno ang lalagyan ko ng ulam pag umo-order ako, bukod pa ang paminsan-minsang libreng meryenda.
Nang maisaayos na ang condominium unit na talagang nakalaan para sa editorial ay lumipat na kami sa may Hillcrest Street, along E. Rodriguez pa rin. Sa Corazon Publishing ay nakapagsulat sina Tita Opi Concepcion, Vincent Kua, Benjie Valerio, Flora Simon Rivera, Diana Morrow, Beth Rivera, Ron Mendoza, Nadz Tabuso, Maureen Pelayo at ang ngayon ay sikat na sikat na PHR writer na si Camilla. Karamihan sa kanila noon ay gumamit ng pen names. May mga baguhan din noon na nabigyan ko ng break sa pagsusulat.
Naging staff ko naman ang mga mula sa sister companies ng GASI na sina Ruby Solano at Cecille Carillo—na sa pagkaalam ko ay niligawan ng mga bigating comics illustrators na sina Randy Valiente at Rommel Fabian.
Naging close ako sa panganay na anak ng mga may-ari ng Hilmarc’s, si Edong. Kahit engineering graduate ay mahusay siyang mag-layout. Si Edong ang gumawa ng company logo at masthead ng mga products. Kung minsan ay siya na rin ang naglalatag ng cover. Noong time na iyon ay nagrre-review na siya para sa board exams.
Maayos naman ang takbo ng sirkulasyon ng mga produkto palibhasa’y kokonti pa ang kumpetisyon noon at maganda pa ang sitwasyon ng pagpa-publish lalo na ng pocketbooks at songhits. Nabago lang ang lahat nang manalo ang Trinitas sa bidding para sa textbooks at ipinasa sa editorial team ng Corazon ang trabaho. Sabi ng management sa akin, doon muna kasi sa siguradong kita. Kaya nag-shift kami sa textbooks.
Ilang buwan din naming inasikaso ang mga textbooks na ang mga nagsulat ay pawang mga PhDs at may masterals na ayaw na ayaw na may babaguhin ako sa kanilang mga sinulat. Kakaibang karanasan din ang makatrabaho ang mga ganitong matataas ang pinag-aralan—at ego. Gayunpaman, naitawid namin nang maayos ang proyekto at natapos namin bago ang deadline sa Department of Education.
Balik na sana uli kami sa pocketbooks at songhits nang magkaroon ng panibagong development. May expansion ang Hilmarc’s at kailangan kaagad ng bagong office. Ang desisyon, ilipat ang Corazon sa Bulacan kung saan nakabase ang Trinitas Publishing. Dahil masyadong malayo, nagpaalam na muna ako gayundin ang iba kong staff na Metro Manila-based. Hindi ko kaya ang Monday to Friday na pagko-commute sa ganoon kalayong destinasyon ng trabaho. Later on naman ay napapunta na ako sa Manila Times.
Ilang buwan lang ako sa Corazon pero masasabi kong maganda ang pamamalakad nila sa mga empleyado. Naipaghulog nila kami sa SSS pero hindi kinaltasan at binuwisan ang aming suweldo. Nang magpaalam kami ay binigyan pa kami ng separation pay kahit wala pa kaming isang taon sa kanila. Kumbaga, napakaayos ng paghihiwalay. Gusto pa nga nila akong bigyan ng project na sa bahay ko gagawin, pero hindi ko na naipagpatuloy.
Madalas ko ring makasalamuha noon ang mag-asawang may-ari ng Hilmarc’s. Ang lalaki ay tahimik lang, napakasimpleng tao at minsan na may bara ang lababo sa opisina ay siya pa mismo ang nag-ayos. Makuwento naman ‘yung babae at relihiyosa. At dahil ako’y mapagpanggap, pag alam kong may meeting kaming dalawa ay magbabasa muna ako ng mga berso sa Bibliya, mememoryahin at isisingit iyon sa aming huntahan—na labis niyang ikinatutuwa.
Noon pa man ay marami na silang construction projects—at talagang maganda na ang buhay nila dahil may eskuwelahan pa sila sa Bulacan at housing projects. Minsan ay naisasakay ako ng lalaki sa magagara nilang sasakyan. Nagkaroon din kami ng company outing sa Pundaquit, Zambales kung saan may napakaganda silang resort.
Sa kontrobersyal na issue ng Makati Linkin Park, este, Makati Building, ang hirap mag-isip kung saan ako papanig sapagkat nakita ko ang mga positibong bahagi ng Hilmarc’s at ng mga taong nakapaloob dito. Kung pupuntahan ninyo ang kanilang website ay makikita ninyo ang iba pa nilang proyekto na bukod sa magaganda na ay hindi naman balot ng kontrobersya.
Engineer na si Edong, at siya rin ang publisher ng Clavel, ang nag-iisang sneaker magazine. May kakilala akong empleyado nila at nakukumusta pa rin daw naman ako, maging ng ibang mga naging bossing ko roon.
Umaasa akong malalagpasan ng Hilmarc’s ang isyung ito. Sabagay, hindi naman talaga sa kanila nakatuon ang pansin ng publiko kundi sa mga taong kumuha ng kanilang serbisyo na may iba yatang motibo kaya ipinatayo ang nasabing gusali.


Tuesday, August 12, 2014

'mariposa'

MAY “phobia” si Misis kapag nakakakita ng paru-parong mariposa sa loob ng aming bahay. Nagsimula ito noong 2008 nang habang namamalantsa siya ay may dumapong mariposa sa kanya. Napasigaw pa siya dahil matatakutin siya sa mga insekto. Makalipas ang ilang sandali ay nag-ring ang aming telepono. Isang kamag-anak niya ang nasa linya at nagbabalita na ang paborito niyang uncle ay namayapa na—ilang minuto pa lang ang nakakalipas.
Ilang mariposa pa ang dumalaw sa aming bahay—at ang laging kasunod niyon ay ang balitang may kamag-anak siyang namayapa.
Binigyan niya tuloy ng kahulugan na ang ganoong pangyayari ay lagi niyang naiiugnay sa isang malapit sa amin na namayapa na. Ako naman, bagaman at may kaunti ring pamahiin sa katawan, ay laging sinasabi sa kanya na baka nagkakataon lamang. Pero sabi nga niya, kung nagkakataon lang, bakit palagi naman?
Noong August 5 ng gabi, habang paakyat ako sa aming hagdan ay sinalpok ako sa mukha ng malaking mariposa. Bigla akong kinabahan pero binalewala ko lang iyon. Nakita rin pala ni Misis na noon ay kasunod ko sa pag-akyat ang nasabing paru-paro. Sigaw niya, “Ay, mariposa! Saan galing ‘yan?”
Hindi ako sumagot at pilit binalewala ang nangyari. Pero aaminin kong may kabang biglang bumundol sa aking dibdib, lalo pa nang sabihin niyang sino na naman kaya ang namaalam?
Tatlong kapatid kong babae ang medyo hindi okey ang kalusugan sa ngayon. Ang isa ay kasama sa aksidente sa JAM kamakailan, malubhang nasugatan at patuloy na nasa ospital. Ang isa ay na-mild stroke habang ang isa naman ay sadyang hinain ang katawan. Ang isip ko ay natutuksong mangumusta sa kanila kahit gabi na para lang makatiyak ako na wala ni isang sinamang-palad sa kanila noon. Ito ang naglalaro sa isip ko dahil tiyak na walang nangyari sa side ni Misis dahil maagap silang magbalita. Ang mga kamag-anak ko naman o kadugo, kung mabalitaan kong pumanaw na ay kung kailan nailibing na pala. Pero nanaig sa akin ang huwag maniwala sa mariposa. Nagkataon lang, pilit kong isinisiksik sa isip.
Nawala na sa isip ko kinabukasan ang tungkol sa mariposa. Lunch time ay nakatanggap ako ng text mula sa isa kong pamangkin. Napanganga ako nang mabasa ko ang mensahe. Isa sa mga best friend at kumpare ko ang namatay noong gabi! Naaksidente sa motorsiklo.
Sobra akong nalungkot...
Ang kaibigan/kumpare kong ito ay matagal kong kasa-kasama at kalaro noong mga bata pa kami. Matanda ako sa kanya ng tatlong taon. Nagkahiwalay lang kami nang magkatrabaho na siya at ako naman ay lumuwas ng Maynila. Sa tagal ng aming paghihiwalay ay nagkita lang kami nang kunin niya akong ninong ng panganay na anak niya. Maysakit ako noon at kalalabas lang ng ospital, pero dahil sa hiya ko sa kanya ay pinilit kong maka-attend ng binyagan—na labis naman niyang ikinatuwa. At dahil yata sa sobrang tuwa, may mga piyesa siya ng binubuong owner-type jeep na hindi na raw niya itutuloy dahil may AUV na siya, kunin ko na lang daw at ako na ang magbuo. Hindi ko na rin naman nabalikan.
Maganda ang naging buhay niya dahil pareho silang may trabaho na mag-asawa at nakapagpatayo agad ng bahay. Iyon nga lang, wala na akong naging balita sa kanya at kung ilan ang naging anak niya.
Iyon na rin pala ang huli naming pagkikita...
Hindi na ako nakapunta sa libing niya kaya lalo akong nalungkot. Humingi na lang ako ng sorry sa kanya, at nangakong lagi kong aalalahanin ang aming kabataan. Ang masayahin niyang personalidad, ang magandang direksyon sa buhay.
Sana rin ay maging babala sa lahat nang nagmomotorsiklo ang nangyari sa kanya. Lagi na ay nasa panganib kapag sa sasakyang dalawa lang ang gulong ka sakay kahit gaano ka pa kaingat.
At ang tungkol sa mariposa, na sabi nga ni Misis ay hindi pa sumasablay sa pagpapahiwatig, marahil nga ay nagparamdam ang kaibigan ko sa akin. Natutuwa naman ako. Ibig lang sabihin, isa ako sa mga espesyal na tao sa naging journey niya sa mundo dahil noong oras na binawian siya ng buhay ay isa ako sa kanyang unang dinalaw.

Rest in peace, Eli, my friend and kumpare... Nasa sinapupunan ka nang muli ng Maykapal, sa isang bahagi na puno na ng kapayapaan.

Wednesday, June 18, 2014

boom... panis!


NOONG isang araw ay tumunog ang aking cellphone. May tumatawag. Hindi nakalista sa aking contacts ang number kaya hindi ko sinagot. Allergic na kasi ako sa mga tawag na wala sa aking phone book. Kung minsan ay mga pamangkin ko lang na nanghihingi ng load, o kaya ay kapatid na nanghihingi naman ng pambili ng gamot.
Hindi naman tayo nagmamaramot. Kung minsan lang kasi ay hassle lalo na kung may importanteng ginagawa.
Anyway, walang tigil sa katatawag ang may-ari ng number. Dahil iniisip kong baka naman ma-low batt ako ay sinagot ko na lang. Inipit ko ang aking boses para kunwari, kung sakali, ay namali lang ng pindot ang natawag.
Pag-hello ko, sabi ng nasa kabilang linya: “Pare!”
Inisip ko kung kaninong boses iyon sa mga kumpare ko pero wala akong matandaan na ganoong boses. Sa ipit na tinig pa rin ay tinanong ko siya: “Sino ‘to?”
“Si Ricardo ito, pare...” sagot niya.
Na-realize kong hindi ko siya kilala. Wala akong acquaintance o kaya ay kumpare na Ricardo ang pangalan. Magalang kong sabi sa kanya sa ipit pa ring boses, “Wrong number po.”
Tumawa siya. Sa pagkagulat ko, ang sumunod niyang sinabi, “Bakla ka, ano?” At humalakhak siya nang malakas.
Okey, inakala niyang gay ako dahil sa inipit kong boses. Malaki ang boses ko at nang minsang mag-guest ako sa DZJV sa Laguna ay pinansin iyon ng isang lady DJ at sinabing puwede raw akong announcer. I never thought na pag inipit ko pala ang aking bedroom voice ay boses beki na ako.
“O...” patuloy ng lalaki. “Hindi ka na nagsalita. Bakla ka, di ba?”
That got into my nerve. Hindi naman sa ayokong mapagbintangan akong bakla kundi dahil sa pitik ng pananalita niya ay para bagang isang krimen ang maging bakla. Sabi ko sa kanya, “May problema ba kung bakla ako? Kasalanan ba iyon?”
Ang lakas ng tawa niya. “Sabi ko na nga bakla ka, eh!” at hindi matapus-tapos ang tawa niya.
Tutal ay hindi naman ako ang mauubusan ng load ay hinayaan ko lang siya. Sa dami na rin ng mga nakatalo kong salbahe—pisikal man o verbal—lagi akong nakakapuntos sa huli. Alam kong later on ay mabibingguhan ko rin siya.
“Tagasaan ka, beki?” tanong niya sa mapang-asar na tinig.
“Quiapo...” sagot ko.
“Talaga?” naramdaman ko ang excitement sa boses niya. “May kilala ka bang Usmad?”
“Saan ba si Usmad dito sa Quiapo?” tanong ko.
“Malapit lang sa simbahan. May atraso ‘yan sa akin, eh,” bahagyang nagkaroon ng galit sa tinig niya.
“Anong atraso?”
“Eh, kinasuhan ako ng tarantadong ‘yan, eh!” sigaw niya.
“Anong kaso?” kaswal kong tanong.
“E-estafa...” nauutal niyang sambit.
Well, it takes a veteran journalist to realize if the person he’s conversing is telling the truth or not. Naramdaman ko, batay sa mga factors na sinabi niya na posibleng hindi estafa ang ikinaso sa kanya.
“Sumabit ka sa droga, ano?” tanong ko sa kanya.
Hindi siya sumagot.
Kinargahan ko ang tanong sa kanya. “Ilang taon ang senstensya sa ‘yo? Mabigat na kaso ang drug pushing.” Sa ngayon ay ina-assume kong nasa kulungan na siya.
Wala na ang bravado sa boses niya nang sumagot. “S-sampung taon, pare...” aniyang nauutal.
Bingo!
Ngayon, ako naman ang nasa opensiba.
Isa siyang bilanggo. Inisip kong nag-trial dial lang siya kung may sasagot sa number na tsinambahan niya. Huwag na tayong magtaka kung kahit preso ay cellphone, nangyayari ito lalo na kung gaya niya na dating pusher at may koneksyon sa sindikato—maliit man o big time.
Napangiti ako sa naisip na pangganti sa kanya.
“Ilang taon ka ‘kamo riyan sa loob?” tanong ko sa kanya.
“Sampu...” malungkot niyang sagot.
“Diyan ka na mamamatay,” walang pusong sabi ko sa kanya.
Naramdaman ko ang pagkabigla sa boses niya nang sumagot. “Ha? Bakit mo nasabi?”
Tumawa ako. Ako naman ang kriminal ngayon. “Eh, marami na akong beses nakarating ng bilangguan. ‘Yung mga preso na nakikita ko, diyan na namamatay.”
“Hindi mangyayari sa akin ‘yun!” maagap niyang sagot. “Pitong taon na nga lang, laya na ako.”
“’Yung mga huling taon ang delikado,” sabi ko naman sa kanya. “Kasi hihina na ang katawan mo, pati resistensya. Pag tinamaan ka ng pigsa sa puwet, damay pati bituka mo niyon. Diretso kamatayan na ‘yun. Mabubulok na lahat nang laman-loob mo...”
May hinanakit sa boses niya nang muling magsalita. “Pambihira ka, pare. Sa halip na pinalalakas mo ang loob ko tinatakot mo pa ako.”
“Yun ang totoo, e. sinasabi ko lang sa ‘yo.”
Huminga siya nang malalim. “Sa halip na palakasin mo ang loob ko, ganyan ka pa.”
Ibinato ko sa kanya ang sisi. “Kanina nang pinagbibintangan mo akong bakla ang saya-saya mo, ang yabang-yabang mo. Ngayon sinabi ko lang ang posibleng maging kamatayan mo, naduwag ka na. Ganyan talaga singilin ng tadhana ang mga nagbebenta ng droga. Nabubulok sa kulungan at diyan na namamatay. Baka nga netx week tamaan ka na ng pigsa.”
Nag-busy na ang linya niya.
After 10 minutes ay tumunog muli ang cellphone ko. Ang kriminal muli. Sinagot ko.
“Pare...” ngayon ay mahinahon na ang boses niya. “Sorry kanina na sinabi kong bakla ka. Biro lang ‘yun. Malungkot dito sa loob, puwede ba tayong maging magkaibigan?”
Napangiti ako. At nagpasyang isagad na ang pambibinggo sa kanya. “Huwag na lang, pare... Pag naging magkaibigan tayo ay malulungkot lang ako dahil mami-miss kita...”
Nagulat siya. “Ha? Bakit mo ako mami-miss?”
“Eh, kasi sabi ko nga sa ‘yo... mamamatay ka na!” at ako naman ang humalakhak.
Hindi ko siya kita at hindi ko alam ang hitsura niya pero parang nahuhulaan ko ang naging expression niya. ‘Ika nga ni Vice ganda, “Boom, panis!”

Sunday, February 23, 2014

Where art thou, brethren?

Matagal na akong naghahanap sa mga naging kaklase ko noong college sa kursong Petroleum Refinery Maintenance Technician. Special course iyon, (scholarship program) at walo lang kaming magkaklase. Monday, Tuesday and Saturday ay nasa school kami. Wednesday to Friday ay trabaho na sa Caltex Refinery. I guess ako ang pinakabata—at pinakapayat.
Twenty five years after our graduation ay wala na akong naging balita sa kanila. Hindi na rin kami nagkita-kita. Wala ring na-absorbed sa amin sa Caltex dahil nag-freeze hiring.
Kahit sa net ay wala akong makita. Imposible namang hindi sila marunong mag-computer dahil long before the first PC came into the Philippines, nagde-design na kami ng circuit board, and we can even troubleshoot the most sophisticated process instruments made by Texas and Toshiba.
Naalala ko na ‘yung isa kong kaklase ay may kapatid na dalaga noon na nag-cum laude sa isang college sa Batangas, and I met her personally back then. I searched for her name and eureka, may FB siya. Good thing na kahit married na siya, ginagamit pa rin niya ang maiden name niya.
Nagpakilala akong classmate ng kapatid niya. Buti naman at sumagot. Her brother daw is taking care of their sick mom who’s suffering from cancer. Hindi siya sumagot nang itanong ko kung ilan na ang anak ni Classmate.
Sa mga kaklase ko ay siya ang pinaka-close ko noon. Ang alam ko’y nag-pursue siya ng engineering though di ko alam kung natapos niya.
Guwapo siya at kung sa panahon ngayon ay kahawig ni Joross Gamboa. Sa FB ng utol niya ay nakakita ako ng isang picture na naka-tag siya. Hindi ko halos siya makilala dahil sobrang naging mama ang hitsura at umitim nang todo.
Ibinigay ko sa sister niya ang number ko para tawagan ako o mag-text. Still waiting for him to get in touch.
Sa  picture, ang classmate ko ‘yung nasa left na naka-white at tumatagay. Back in college, hindi siya bumabarik. Looks like he’s having a good time. Ang ale marahil ang nanay niya na inaalagaan niya ngayon.
Sana may makita pa akong iba kong kaklase.


'ear/headphone generation'



TUWING sasakay ako ng jeep ay may napapansin ako—halos lahat nang kapasahero ko ay may nakasaksak na earphone sa kanilang tainga. Either nakikipag-usap sa kanilang cellphone o nakikinig ng music.
Okey lang naman ito. Sa tindi ng trapik, mas mainam mag-sound tripping kaysa mainip at uminit ang ulo sa usad pagong na biyahe.
Pero hindi lang sa mga sasakyan laging nakasaksak sa tainga ng ating mga kababayan ang kanilang earphone. Kahit sa kanilang opisina o workplace ay nagiging habit na rin nila ito. May nabasa akong balita na sa isang opisina ay ipinagbawal ang pakikinig sa music gamit ang earphone sa oras ng trabaho—lalo pa’t hindi naman daw sila call center.
Kahit ang mga kababayan nating naghahalungkat ng basura ay cool na cool sa pagsa-sound tripping habang nangangalakal.
Kaya masasabi natin na sa pamamagitan ng earphone, talagang pantay-pantay ang mga Pinoy. Salamat din sa mga murang MP3 mula sa China, can afford na tayong magkaroon ng gadget na ito milyunaryo man tayo o tambay.
Pero mainam ba itong laging nakasaksak sa tainga ang earphone? Sa mga medical news na nababasa ko ay dapat daw ay mahina lang ang volume. Kailangan din naman na pagpahingahin ang tainga. Hangga’t maaari, after 30 minutes ay alisin muna.
Ang problema rito ay pag nasanay na laging nakapasak sa tainga ang earphone na para bang bahagi na ito ng ating katawan. Kagaya ng isang aplikante na nag-apply noon sa akin bilang layout artist. Nang tawagin siya ng HR para makausap ko na, nang lumapit sa akin ay nakapasak sa tainga ang earphone. Medyo napikon ako dahil parang walang modo dahil alam naman niyang iinterbyuhin siya, hindi muna inalis.
Ang nakakabuwisit pa, tuwing magtatanong ako ay aalisin niya sa isang tainga ang earphone. Pag sasagot, ibabalik uli.
Hindi ko na tinapos ang interview at sinabi ko sa kanyang lubus-lubusin na muna ang pakikinig ng music bago maghanap ng trabaho. Ang kumag naman, parang hindi apektado at basta na lang umalis sa harap ko.
Isang pagkakataon naman na sakay muli ako ng jeep. May dalagang nakaupo sa harapan, nasa likuran ako ng drayber. Tanung nang tanong ang drayber kung saan bababa ang babae para masuklian niya, hindi sumasagot dahil hindi yata naririnig. Nang hindi na nagsasalita ang drayber saka tinanggal ang earphone at nagtanong, “Ano ‘yun, manong?” Natawa na lang ang drayber.
Hindi roon natapos ang kuwento. Pagsapit sa isang kanto ay bumaba ang babae. Sinundan namin siya ng tingin dahil nagkomento ang drayber ng: “Ayaw muna kasing alisin ‘yung nakasalpak sa tainga.” Pagkasabi niya noon ay nakarinig kami ng malakas na lagabog, sigawan ng mga tao at langitngit ng preno.
Nasagasaan pala ang babae! Bigla raw tumawid kahit go na. Nakita na lang naming pinagkakaguluhan siya at isinasandal sa may bangketa.
Napaantanda tuloy ang drayber. “Diyos ko, ‘yung pasahero ko! Kanina pa kasi parang wala sa sarili dahil doon sa pinakikinggan niya!”
At ilan lamang ito sa hindi mabilang na anekdotang may kaugnayan sa paggamit ng earphone.
Mahilig din ako sa music, at may koleksyon ako ng MP3 players, earphones at headphones. Pero hindi ako nakikinig kung hindi rin lang break time o kapag nasa bahay ako at walang ginagawa.
Ang mga ganitong gadget ay for entertainment purposes. Ibig sabihin, gamitin mo kapag nagre-relax ka, nakahiga sa bahay o nasa isang lugar na ikaw lang. Puwede rin sa mahahabang biyahe. Pero ang magsalpak ka ng earphone sa tainga kapag may kausap ka ay kabastusan. Panganib naman kung naglalakad ka sa mga lugar na maraming nagdaraang sasakyan. Puwedeng paborito mong kanta ang kasalukuyang nagpe-play, pero unahin mo ang iyong kaligtasan.
Uulitin ko, cool ang makinig ng music o anupaman gamit ang earphone, pero ilalagay natin sa lugar lalo pa’t tayong mga Pinoy ay mahilig umabuso sa maraming bagay.


Tuesday, February 11, 2014

premonisyon

MAY premonisyon o pangitain nga ba ang komedyanteng si Arvin “Tado” Jimenez bago ito pumanaw?
Isang araw bago maganap ang aksidente ay nag-post sa kanyang Instagram account si Tado ng larawan niya na may caption na: "North o South.... cemetery".
Mayroon din siyang librong “TADO JIMENEZ (All About Myself, Not Yours). Sa cover ay nakalagay ang “1974 to ?”
Ang mga ito nga ba ay pagpapahiwatig na nararamdaman niya ang nalalapit niyang wakas?
Tayong mga Pilipino ay mahihilig sa mga ganitong pag-aanalisa kapag ang isang tao ay namatay na. Inaalam natin ang kanyang huling mga aktibidad at mula roon ay iniuugnay natin kung nagkaroon ba siya ng premonisyon o hindi. Sa madalas na sitwasyon, sinasabing nagkaroon nga.
Noong medyo bata-bata pa ako nagkaroon ako ng interes sa mga bagay na may kinalaman sa pagtuklas ng psychic powers ng isang tao dahil na rin sa isang magazine na hinawakan ko na ganito ang tema. Napag-alaman ko sa mga nakikila kong professional psychics na lahat tayo ay may third eye, iba-iba nga lang ang level. May sobrang taas, may iba naman na minsan lang kung sumulpot. Dito na pumapasok ang premonisyon. Ang minsang sulpot na iyon ng angking psychic power ay kadalasan umanong nararamdaman ng isang taong malapit nang mamaalam sa mundo, at sa tuwina ay may kinalaman iyon sa nalalapit niyang wakas.
Kung mga psychic ang tatanungin, ang mga huling aktibidad ni Tado ay positibo na nagkaroon siya ng premonition. At nakadaragdag iyon ng lungkot sa atin na mga tagahanga niya dahil ngayon lang natin nalaman ang kahulugan ng kanyang mensahe.
Isang dati kong kasamahan sa isang publication ang may kahindik-hindik ding karanasan ukol sa permonisyon. Dekada 70 raw noon at medyo maluwag pa sa EDSA. Summer vacation at kaga-graduate lang nila ng high school kaya silang mga dating magkaklase ay panay ang lakwatsa.
Isang classmate nila na big time ang mga magulang ang nakatanggap ng big time rin na graduation gift sa mga ito—isang owner jeepney. Marunong nang magmaneho ang kanyang kaklaseng ito kaya nang i-test drive ang owner jeepney ay siksikan silang buong tropa at binagtas ang EDSA. Sigawan daw sila nang sigawan sa saya at ang tataas ng energy level. Maya-maya ay napadaan sila tapat ng isang punerarya na may naka-display na mga ataul. Bahagya raw nitong inihinto ang owner at minasdan ang mga kabaong.
Nagsalita raw ang kanyang kaklase ng: “Pag ako ang natodas gusto ko ay ‘yung kulay blue!”
Tawanan daw silang lahat, at muli na nitong pinaharurot ang sasakyan.
Palibahasa’y mga kabataan at maluwag ang daan kaya ang tulin ng kanilang takbo. Hanggang maya-maya ay nagdeklara ito ng: “Walang preno! Walang preno!”
Ang sigawan nila ng kasayahan ay napalitan ng panic. Hanggang sa tumbukin nila ang isang poste ng kuryente. Ang huli raw niyang namalayan ay umikot ang owner jeepney bago nagdilim ang lahat sa kanya.
Sa ospital na siya nagkamalay pati ang iba niyang mga kaklase. Ang masaklap, patay ang nagmamaneho.
Habang nakikipag-usap sila sa mga magulang nito ay nabanggit nila ang sinambit nito nang mapatapat sila sa punerarya. Sabi tuloy ng mga kamag-anak nito ay nagkaroon ng premonisyon ang kanilang kaklase. At bilang pagtupad na rin sa nasambit nito, kulay blue nga ang kinuhang ataul ng mga magulang para rito.
Nagkataon nga lang ba ang pangyayaring ito gaya ng kay Tado o sa iba pa nating kakilala na sa ating palagay ay nagkaroon ng premonisyon bago ang kanilang kamatayan?
O mga halimbawa lang ito ng pamosong kasabihang: “Be careful with what you wish for’?