Thursday, August 20, 2009

kuwentong starbucks

Photobucket

BAGONG dating mula sa abroad si Benjie at makalipas ang dalawang linggo na pakikipag-bonding niya sa asawa’t mga anak ay nagpasya siyang mamasyal naman na mag-isa at makita ang mga pagbabago sa paligid. Isa siyang English teacher sa Saudi Arabia at tuwing bakasyon ay maikli lang ang oras na nailalaan niya sa mga lakad na solo siya. Ginagawa niya iyon para makapagmasid-masid naman sa mga pagbabago sa kanyang bayang sinilangan—kung meron man.
Madalas ay sa mga mall siya nagtatambay. Patingin-tingin ng mga naka-sale na items, scan ng books sa bookstores, tumitiyempo na sana’y may makasalubong na kakilala o dating kaopisina. Pag napagod ay tumatambay siya sa paborito niyang coffee shop at nanonood ng mga naglalakad na tao. Ikinukumpara rin niya ang sitwasyon niya sa ibang bansa kumpara kapag naririto siya, at ang pagkakaiba ng mga gawi ng tao at kultura.
Nasa ganoon siyang pagdidili-dili habang humihigop ng paborito niyang kape nang may lumapit sa kanyang binatilyo na medyo effeminate ang kilos. Naasiwa siya sa walang pasintabi nitong pag-upo sa table niya, at ngumiti nang matamis. Kung bakla ito at kursunada siya, medyo kinilabutan siya. Mid-40s na siya at kakatwa naman kung sa edad niyang ito ay saka pa siya makukursunadahan ng bading—at teenager pa.
Sumimangot siya para ipahalata rito na nabuwisit siya. Para namang hindi apektado ang teener at nagsalita: “Sir, may ilang bagay lang po akong itatanong. Makatutulong po iyon sa inyo.”
Kumunot ang kanyang ulo. May itatanong raw at makatutulong sa kanya. Ano kaya iyon?
Nagpatuloy sa pagtatanong ang teener. “Katoliko po ba kayo? Kasi po may mga ipinamimigay kaming pamphlet para sa ikaliligtas ng inyong kaluluwa.”
Muling kumunot ang kanyang noo. Hindi naman sa pagyayabang ay uliran siyang ama at asawa. Nagsisikap siya para maitaguyod ang pamilya. Sumusunod siya sa 10 Utos ng Diyos. Matapat siyang mamamayan ng Pilipinas. Hindi siguro siya santo pero hindi naman siya alagad ng demonyo. At ngayon, heto ang isang kabataan at bibigyan siya ng pamphlet para maligtas ang kaluluwa!
Napahigop siya sa kape at tuluyang uminit ang ulo. At kung bakit bigla siyang naging pilosopo. “Wala akong relihiyon. Ngayon, tapos na ba ang itatanong mo?”
Akala niya ay matatakot ang teener sa kanyang pagtataas ng boses pero hindi. Sa halip, “Ah, ganoon po ba. Eh, Sir, kung hindi puwede sa inyo ang pamphlet namin, may ibinibenta akong ballpen na magagamit n’yo. Ninety pesos lang po ito. Sige na, Sir…”
Lalong uminit ang ulo niya. Sabi na nga ba’t doon pupunta ang sitwasyon—na aalukin siya nito ng kung anong merchandise. At nang tingnan niya ang ballpen, tigsasampung piso lang ‘yun sa tindahan ng Muslim.
Muli niyang tiningnan ang teener para kagalitan at sibugin. Ganito kasi ang style ng mga nanraraket. Kaya nga kanina pa niya hindi binibitawan ang kanyang cup ay baka mahulugan nito ng kung anong pills at mawalan siya ng malay tapos ay kunin ang kanyang mga gamit. Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata ay may kung anong pinong kurot siyang naramdaman sa kanyang puso.
Kasing-edad ito marahil ng kanyang panganay. Mukhang mahirap lang, mahahalata sa mga suot nito sa katawan. Mahahalata rin na disente namang bata at hanapbuhay lang talaga ang pagbebenta ng “mamahaling ballpen” na iyon. Para siyang kinurot sa puso dahil naisip niya kung ano kaya at hindi siya nakakapag-abroad? Magkakasya kaya sa kanilang mag-anak ang kikitain niya rito? Nasa kolehiyo na ang panganay niya, para may pandagdag sa allowance, gawin din kaya nito ang ginagawa ngayon ng teener na kaharap niya kung di niya ito nasusuportahan nang maayos?
Nasa mukha ng teener ang matinding pakiusap na kunin niya ang ballpen. Ngunit may panuntunan sa buhay si Benjie na hindi siya bibili ng isang bagay na hindi niya pakikinabangan. At isa pa, mas magaganda pa ang ballpen niya kaysa fake na ballpen na lako ng teener.
“Nakatikim ka na ba ng Starbucks?” tanong niya rito.
Ngumiti ang teener. At minsan pa’y nakita ni Benjie ang sinseridad sa mga mata nito nang mangusap: “Hindi pa po…”
Huminga siya nang malalim. “Hindi ako interesado sa pamphlet mo at lalong hindi ako interesado sa ballpen mo. Pero dahil mukhang mabait ka, gusto kong magkaroon ka naman ng bagong karanasan ngayon. Halika… magkape ka.” Inaya niya itong tumayo.
“Naku, hindi na po! Nakakahiya naman po!” tanggi ng teener.
“Kanina nakiupo ka sa table ko. Ngayon, ako naman ang pagbigyan mo,” sabi niya rito at hinila patungo sa counter.
Nang nasa counter na ay hindi malaman ng teener kung ano ang gagawin. Seryoso ba ang mamang ito na sa pagpapakape? Paano kung hindi magbayad? Kung gusto lang magpahiya ng tao dahil naistorbo?
Naramdaman ni Benjie ang pag-aatubili ng teener kaya siya na ang umorder para rito—ang pinakamahal na kape, at malaking sukat. Ikinuha rin niya ito ng dalawang cookies. Takeout.
Nang magbayad siya at iabot sa teener ang takeout ay parang hindi pa rin ito makapaniwala. At dama niya sa boses nito ang katapatan nang bigkasin ang: “Maraming salamat, Sir. Hindi pa nga ako nag-aalmusal…”
Nginitian niya ito at parang may bumara sa kanyang lalamunan. Tinapik niya ito sa balikat na para bang sinabi niyang no problem. Enjoy the coffee and the cookies, dude.
Hindi na ito naupo sa table niya at magalang na nagpaalam. Tinatanaw pa ito ni Benjie habang papalayo; sumisipsip ng kape at cookies na hindi na banyaga ngayon sa taste buds nito. Kung kailan iyon mauulit, hindi alam ng teener. Hindi rin alam ni Benjie kung sa mga susunod na pagkakataon ay ganito pa rin siya ka-generous.
Bakit?
Dahil may ibang mga tao na dapat mag-provide sa mga kabataang ito ng hanapbuhay. O edukasyon—sa halip na maglako sila ng religious flyers at ballpen na made in China. May mga taong dapat mag-provide sa kanila ng almusal—hindi ‘yung ganitong sa isang masuwerteng pagkakataon ay may nagpatikim ng Starbucks.
Sinu-sino ba ang mga taong ‘yun?
Sila ‘yung mga kayang maghapunan sa halagang isang milyon…
(NOTE: This is a true story with few modifications for literary purposes.)

10 comments:

erwinc said...

Ka KC,

Musta na standing ng Green Archers mo.. este musta ka na pala hehehe.

Nagsusulat pa rin ba si Benjie Valerio in his spare time? Sayang naman kung hindi, dahil magaling itong taong ito. Meron pa kong naitabing mga short stories nya nuon katulad ng award winning na "Saan Patungo Ang Lipad Ng Idaw" na dinibuho ni Jess Olivares. Pati na rin yung "Diaspora" na si Dannie Taverana naman ang nagdrowing.

Erwin

kc cordero said...

ka erwin,

green pa rin ang archers, hehe. ok naman ako, medyo busy lang. i'm sure ok ka rin lagi.

nasa abroad na si benjie at teacher ng mga arabo kaya hindi na nakakapagsulat. may kopya ka pala ng idaw, scan mo naman at maipaskel dito. ty!

erwinc said...

Ka KC,

Sure, send ko sayo pag na-scan ko. Sama ko na rin yung makikita kong short stories mo sa 'files' ko. :-)

Erwin

big benjie said...

bayaw,
hanga talaga ako sa hagod mo. isipin mong naging napakakulay ng anekdotang ikinuwento ko sa iyo. your narration was 95% accurate...hahaha.

i want to write...again. pag nakabuwelo, susubukan ko ring mag-blog. salamat sa komento ni ERWINC. mabuhay ka, erwin.

masarap magsulat, lalo na yung nagsusulat ka hindi para kumita ng pera. tama ba, bayaw?

kc cordero said...

bayaw,
oo naman. 'yung pagsusulat na parang first time. kahit libre makita lang ang byline at maisulat kung ano ang nasa damdamin.
marami ka pa ring fans, bayaw. sana maka-inspire 'yun sa 'yo. :)

Dennis Villegas said...

Nakakaawa..naka-encounter din ako ng ganitong teener sa kalsada at nag-aalok naman ng mga kending ube at yema, 3 for 100. Naawa din ako kaya bumili na lang ako kahit bawal sa akin ang matamis.

Anonymous said...

KC and Benjie:

moral of the story: try starbucks coffee! Haa-ha-ha!

joke lang, mga pare! Actually, hanga ako sa inyong 2. You can both appeal to the heart and mind.

--Manny C.

Hazel Manzano said...

masipag ang teener na to. Bilib' ako im sure may mararating din to sa buhay. Iba kasi ang feeling ng nagbebenta e. maski ako nun nagbebenta ng kung anu ano.. Hanggang ngayon! Hehe. Pero nakakaawa nga kung kelangan pa lumapit sa stranger para lang mang/alok

Anonymous said...

www.nikelebronviishoes.com is my online store.My store sale many kinds of shoes of Lebron. Air Max Lebron vii Low is the newest basketball shoes. Air Max Lebron vii Low basketball shoes is designed to enhance the comfort and stability, Air Max LeBron VII followed a full charge of air unit is more wear-resistant uppers used in high-strength fibers. Air Max Lebron vii Low is another basketball shoes of LeBron.Air Max Lebron vii Low sports a sleek, lightweight design, combination full grain and synthetic leather upper, Phylon midsole with Max Air unit, and a rubber outsole with flex grooves.If you like piaying basketball, shoes will be more important for you.So Air Max Lebron vii Low shoe is better choose. Nike Lebron Training shoe is very popular with people.And the shoes that will go well with any of you clothes. Nike Lebron vii P.S. shoe is very cool.When you go shopping or play basketball ,you all can pull Nike Lebron vii P.S. shoe on. Nike Zoom Lebron 4.5 and Nike Zoom LeBron V and Nike Zoom Lebron vi and Nike Nike Zoom Soldier iii and Nike Zoom Soldier iv and Nike Lebron vii low also are very good .you also can choose them. We offer the rare opportunity for you to get the high quality Nike Air Max Sneakers. You will feel comfortable and durable wearing the Nike Air Max Shoes. Take action in time in case of stock out.

surfvogue said...

air max 90

nike shoes

cheap nike shox

nike air max

nike shox shoes

nike 5.0 free

cheap microsoft software

buy windows software

cheap Adobe Dreamweaver CS4

GHD IV Style

pink ghd hair

louboutin shoes

christian louboutin shop

buy louboutin online

mac eyeshadow

best mac eyeshadows

mac 120 palette

mbt shoes sale

mbt black shoes

mbt shoes uk

mbt kisumu sandals