Senti lang...

MIYERKULES, SETYEMBRE 25, 2013.

Ang araw na ito ang ika-17 death anniversary ng aking ina. Namatay siya dahil sa medical malpractice sa isang ospital dito sa Batangas City.

Inamin naman sa akin ng doktor na nagkamali sila. Magpapa-check up lang siya ng mata, bigla siyang ipina-X-Ray. Sa edad niyang halos otsenta at nagsisigarilyo pa, siyempre ay malabo ang baga. Binigyan siya ng todong dosage kontra-PTB, at bumigay ang kanyang mga internal organs.

Nang kinagagalitan ko ang doktor ay sumabat ang attending nurse at inaway ako. Bakit daw ako nagagalit sa doktor? Iniwan pa niyang nakatali ang goma sa bisig ng aking ina na ginagamit kapag nagkukuha ng blood pressure.

Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang pagtatanggol ng nurse na iyon sa doktor, samantalang ang huli ay maginoong umamin sa kanyang pagkakamali.

Marahil ay may guilt din ang nurse na iyon dahil naging bahagi siya sa pagpatay sa aking ina.

Sa mahabang panahon ay kinimkim ko ang poot sa nasabing ospital. Dumating ako sa puntong muntik nang sumama sa isang armadong grupo para lang mapasabog iyon.

Pero dinalaw ako sa panaginip ng aking ina. Aniya ay huwag na. Ang isang pagkakamali ay hindi maitutuwid ng karahasan.

Masakit sa akin ang mga unang taon na ginugunita ko ang kanyang kamatayan—nila ng aking ama. Mula sa malayong lugar ay bumibiyahe ako para dumalaw sa kanilang puntod, gayundin kapag birthday nila. Naging panata ko na iyon.

Minsan ay nanaginip ako na kitang-kita ko ang aking ama’t ina na nakasuot ng makinang na damit. Pareho silang masaya na nakatingin sa akin. Maliliwanag din ang kanilang aura. Kumakaway sila sa akin hanggang sa tuluyang maglaho sa aking paningin.

May kaibigan akong psychic at naikuwento ko sa kanya ang tungkol sa panaginip. Sabi niya sa akin ay narating na ng kaluluwa ng aking ama’t ina ang pinakamataas na antas ng cleansing o paglilinis sa mga kasalanang nagawa nila sa mundo. Dagdag pa niya, tuluyan nang nagpaalam sa akin ang mga magulang ko dahil iyon na ang hudyat na sasapit na sila sa kaharian ng Maykapal.

Itinanong niya sa akin ang mga ginagawa ko para sa kaluluwa ng aking mga magulang. Sabi ko, lagi kong ipinagdarasal at ipinagtitirik ng kandila basta may pagkakataon, pag death anniversary nila, pag birthday. Lagi rin ‘kako akong humihingi ng tawad sa mga kasalanan at pagkukulang ko sa kanila bilang anak—lalung-lalo na sa aking ina.

Sabi niya sa akin ay nakatulong ang mga ginagawa ko para mapabilis ang kanilang pagkalinis ng kaluluwa. At ang maganda pa, sabay silang nagtungo sa kaharian ng Maykapal. Kung mayroon man umano silang naging paghihirap dito sa lupa, puno na sila ng kaligayahan ngayon.

At naniniwala akong ganoon nga. Dahil kahit maging ako ay puno na rin ng kapayapaan para sa kanila. Hindi na rin sila dumalaw sa aking panaginip.

Naaalala ko pa rin ang mapait na kamatayan ng aking ina lalo na sa ganitong petsa. Malinaw pa rin sa akin ang mga eksena sa ospital; ang pag-amin ng doktor, ang pagmumura sa akin ng nurse. Pero inalis ko na sa puso ang poot. Sila na ngayon ang may bagahe sa dibdib dahil sa kasalanang nagawa nila.

Madalas kong ipayo sa aking mga nakakakilala na kung buhay pa ang kanilang mga magulang ay ibigay na nila ang lahat na magpapaligaya sa mga ito. Para kung sakali mang dumating na ang panahon ng paghihiwa-hiwalay rito sa lupa, nagawa nila ang kanilang tungkulin sa kanilang mga magulang.

Maliit na babae lang ang aking ina. Masayahin. May magandang disposisyon sa buhay. Laging sinasabi sa akin ng aking ama na kung hindi ang aking ina ang naging katuwang niya sa buhay, hindi siya magiging masaya sa kanyang pagiging padre de pamilya. Iyon din naman ang sabi ng aking ina, masuwerte siya sa aking ama na bukod sa tall, dark and handsome ay napakaresponsable pa.

Ngayong araw na ito ay gagawin ko muli ang mga bagay na lagi kong ginagawa kapag sasapit ang ganitong petsa. Hahalungkatin ko mula sa alaala ang masasayang sandaling kasama ko ang pinakamahalagang babae sa buhay ko—ang aking ina—mula sa pag-uugoy niya sa akin ng duyan hanggang sa kanyang paglisan. Ang mga liham niya sa akin. Ang mga iniwang payo na pilit kong sinusunod kahit wala na siya.

“Sana’y di magmaliw ang tangi kong yaman

Nang munti pang bata sa piling ni Nanay...

At sa iyong paglisan, ang tanging pabaon ko ay pag-ibig..."

Salamat, Inay... at kumustang muli sa inyo ni Tatay.

Atlas Publishing, Inc. September 30, 2013

LAST September 3, 2013, Martes, ay muli akong nakatuntong sa bakuran ng Atlas Publishing Inc. sa Cubao, Quezon City. Huli akong nakapunta sa kanilang opisina maybe 5 years ago nang kumuha ako ng employment certification.

“Banned” ako sa bakuran ng Atlas dahil sa dalawang kadahilanan. Una ay “nasipa” ako sa publication na ito noong 1996 nang mabili ng National Bookstore mula sa Roces family. Ikalawa, that very same year ay idinemanda ko naman ito dahil sa copyright issue.

Iyon din marahil ang dahil kaya medyo paranoid sila sa akin. Noong ilabas ko ang “Filipino Komiks” noong 2007 under Risingstar Printing ay pinasulatan nila ako sa kanilang abogado citing “copyright issues” at kailangang ihinto ang publication ng nasabing komiks dahil nakakalito raw sa readers at baka akalaing iyon ang “Pilipino Komiks”. Tinawagan din ako ng National Bookstore na kung hindi ko ititigil, kailangan kong i-pull out ang ibang titles ng Risingstar sa kanilang outlets. Ang naging desisyon ko, mas mainam na ang may negosyo kaysa may ipinaglalabang kaso.

Anyway, nagpunta ako sa Atlas kasama ang isang negosyante para BILHIN ang kumpanya.

Hindi kayo nagkakamali ng basa. Plano naming BILHIN ang Atlas—sana...

Kung bakit, tuluyan nang magsasara ang Publishing ngayong Setyembre 2013.

Nakaharap namin ng kasama kong negosyante ang general manager ng Atlas na si Mr. Deo Alvarez. Sinabi ng manager na totoo ngang magsasara na sila. At totoo rin na ipinagbibili na nila ang mga titles nila, gaya ng sabi sa amin ng isang empleyado nila na nag-arrange sa amin para sa harapang iyon.

Sinabi ni Mr, Alvarez na ang “for sale” ay ang mga titles nila.

Dahil ako ang nagsasalita para sa negosyante, sinabi kong mas interesado kaming bilhin, sana, ang Publishing. Sagot niya, hindi puwede dahil pinag-isa na ng NBS ang Publishing at Lithographic nang mabili nila ito sa mga Roces. Gagamitin pa rin umano ng NBS ang Lithographic (printing press) para sa ibang produkto nito gaya ng paper bag, etc.

TRIVIA: Noong nasa Roces family pa ang Atlas ay nahahati ito sa dalawa; Atlas Publishing Inc. at Atlas Lithographic Services Inc. “Publishing” para sa mga magazine at komiks; “Lithographic” sa imprenta.

Sa halip ay inialok niya sa kasama kong negosyante ang mga titles nila gaya ng MOD, Moviestar at People’s Balita. Hindi nabanggit ang mga komiks title dahil matagal na ring wala sa circulation. Kung ano ‘yung existing nila sa market, ‘yun ang inialok.

Nagsagawa sila ng computation para malaman kung paano ang magiging presyo. Nagpaalam ako saglit para sumilip sa editorial department at baka may mga dati pa akong kaopisina roon. Sad to say, hindi na raw pinare-report ang mga empleyado.

Nakausap ko naman ang cashier na siya pa ring cashier namin noon sa Roces Avenue nang lumibot ako saglit. Natandaan pa niya ako. Inihahanda na niya ang separation pay ng mga tao. Kaunting kumustahan. May mga tao pa rin sa advertising department bagaman at wala na akong kilala, at matamlay ang atmosphere.

Ganoon talaga pag may nagsasarang kumpanya. Laging malungkot. Ganito rin halos ang eksena noon sa Roces Avenue noong 1996. Lahat ay naglilinis ng table, nag-eempake.

Nang pauwi na kami ng kasama kong negosyante ay sinabi niyang hindi pa malinaw ang usapan. Malabo pa lalo’t hindi naman ang Publishing mismo ang ipinagbibili. Pero baka raw naman bago matapos ang month na ito ay ilang beses pa silang mag-usap ni Mr. Alvarez.

Ang produktibo sa pangyayaring ito ay nawala na ang animosity sa amin ni Mr. Alvarez. Maayos ang aming naging paghaharap. Masaya niya akong tinanggap sa kanyang opisina, at nagpakita naman ako ng todong respeto sa kanya. Pinuri ko rin ang kanyang health dahil kahit almost 90 years old na, malakas pa rin at sharp.

Ilang araw bago ang meeting na iyon ay kinausap ako ng kasama kong negosyante at sinabi niyang kung sakali bang bilhin niya ang Atlas ay handa akong pangasiwaan iyon. Puwede naman ‘kako. Aaminin kong “thrilled” ako sa ideyang iyon. May mga kakatwang pangyayari sa buhay ng tao, at masarap isipin na ang kumpanyang dating sumipa sa iyo, biglang dumating ang pagkakataon na ikaw na mismo ang magpapatakbo.

Pero sa ngayon, ideya pa lang iyon. Malaki rin ang posibilidad na hindi mag-materialize lalo na kung hindi naman talaga ibebenta ng NBS ang mismong company. Ang tiyak, tuluyan nang magsasara ang kabanata ng Atlas na sa loob ng mahabang panahon ay umaliw sa mga Pinoy sa pamamagitan ng kanilang mga komiks at iba pang reading materials—at nagbigay ng malaking oportunidad sa mga naging empleyado nito, tulad ko, na ma-explore ang publishing industry.

Pansamantala, hindi muna ako magsasabi sa Atlas Publishing Inc. ng “thanks for the memories”. Malay natin, baka naman tulad ng isang nobela sa komiks ay may “itutuloy” pa.

Goodbye, Junior... (March 22 - June 14, 2013)

http://s163.photobucket.com/user/kc013_photos/media/juniora_zps30075e8c.jpg.html" target="_blank">http://i163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/juniora_zps30075e8c.jpg

" border="0" alt=" photo juniora_zps30075e8c.jpg"/>
http://s163.photobucket.com/user/kc013_photos/media/juniorc_zps161a2be3.jpg.html" target="_blank">http://i163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/juniorc_zps161a2be3.jpg
" border="0" alt=" photo juniorc_zps161a2be3.jpg"/>
http://s163.photobucket.com/user/kc013_photos/media/juniorb_zps395fa7ae.jpg.html" target="_blank">http://i163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/juniorb_zps395fa7ae.jpg
" border="0" alt=" photo juniorb_zps395fa7ae.jpg"/>

SI Junior ay isa sa anim na tuta na kasama sa huling batch na anak ng aming mga alagang aso. Kapatid siya ni “Jax” ni Rommel Estanislao.

Tatlong beses nang nanganak ang aming aso; 5 sa first batch, 5 sa second at anim nga sa pinakahuli. Sa kabuuan ay 16 na ang na-produce ng aming alagang mag-partner na dogs.

Si Junior ay napunta sa pangangalaga ng best friend-slash-high school classmate ni misis. Na-amaze ang kanyang BFF sa mga kakatwang offspring ng aming alagang aso na magkaiba ng breed, at nagsabing bigyan naman siya kapag nanganak.

Dahil matagal silang hindi nagkita ni misis, nang magkaroon na ng mga pups ay dalawa kaagad ang kanyang hiningi—at hindi nakatanggi si misis. Binigyan siya ng pair—isang male at isang female.

Excited siya sa mga puppies. Mula nang makuha niya, araw-araw siyang may update kay misis ng development  ng dalawang tuta; kung paano dinala sa veterinary, pinagawaan ng higaan, kung anu-anong mga laruan at pagkain. Lagi rin daw katabi kapag natutulog. At siyempre sa ganang amin, bilang dating may-ari, ay masarap sa pakiramdam iyon.

Mas may special bond daw siya kay Junior. Sabagay, kung ganyan ang hitsura ng puppy, sino ba namang hindi mai-in love? At napakabait daw, kahit gumagamit siya ng laptop at nasa kanyang kandungan, behave lang.

Noong June 14 ay nakatanggap ng malungkot na update si misis mula sa kanya. Abut-abot ang kanyang hingi ng sorry.

Sa kuwento niya, nakalabas ng gate si Junior, nahagip ng rumaragasang motorsiklo—and died instantly!

Ang alam ko, lahat ng anak ng aso namin ay buhay pa at malulusog. Nakakalungkot lang na naganap kay Junior ang ganitong aksidente.

Apektado kaming mag-anak dahil kumbaga, first loss iyon sa aming pamilya dahil ganoon namin ituring ang aming mga nagiging puppies. For two months ay nakasama namin si Junior, at alam namin na malambing siya at mabait. Nakakahinayang lang na sa loob ng dalawang buwan at 22 araw ay nawala na agad siya.

Ayon sa kaklase ni misis ay apektado rin siya at hindi pa maka-move on. Binigyan daw niya ng disenteng libing si Junior; ibinili ng damit at binalot sa magandang tela. Somehow, nakabawas iyon sa aming dalamhati.

Goodbye, Junior. Sayang at hindi ka na namin nakitang lumaki. Thanks for the memories...

alinlangang puso

 

NAKAUSAP ko si Luke noong isang araw. Dati ko siyang kasamahan sa isang publication at naging instrumental ako para malaman niya ang kanyang potential at makahanap ng trabaho na mas maganda ang kita. Ang bagay na iyon ay labis niyang ipinagpapasalamat sa akin.

Mahusay magsulat si Luke, mabait at magaling makisama. Isa siyang gay, pero hindi lantad. Aminado siyang puso lang ang bakla sa kanya. Hindi siya nagbo-boyfriend. Sabi ko sa kanya, baka naman at the end of the day ay umibig pa rin siya sa isang babae.

Paminsan-minsan ay nababanggit niya sa akin na “humahanga” siya sa isang babae. Usually, ang mga nakakakilala niya na hanga siya, kung hindi nakakailang boyfriend na, single mom naman. May isang insidente pa nga raw na isang single mom na close sa kanya ang nagpasama sa kanya na mag-grocery, nakita sila ng mga kakilala nito at inakala na siya ang ama ng anak nito. Na hindi naman daw kinontra ng babae.

Sabi ko, siguro ay gusto siya noong babae, at ang hindi nito pagsansala sa akala ng mga kakilala ay pahimakas na aprubado rito na maging ama siya ng anak nito. Natawa siya.

At nagkuwento ako sa kanya ng mga sitwasyon na may mga kakilala akong gaya niya na may pusong babae na pinakakasalan ang isang babaing may nakaraan na. Kung minsan naman, pag medyo nagsosoltero na ay saka naghahanap ng companion na opposite sex. ‘Yung iba naman na pinaninindigan ang pagiging gay, ay kapwa lalaki rin ang nagiging companion. Ayaw raw naman niya ng ganoon.

Naikuwento na raw niya sa mga kapatid ang kanyang kalagayan. Late 20’s na siya nang magtapat sa kanyang mga kuya. Nang sumapit naman siya sa edad treinta ay nagtapat na siya sa kanyang ama’t ina dahil nai-stress na siya sa mga ito at hinahanapan siya ng apo. Apo raw agad ay ni wala pa nga siyang girlfriend.

Naunawaan daw naman siya ng kanyang mga parents sabay payo na huwag na huwag uubusin ang kanyang pera sa mga lalaki. Natawa tuloy siya sa perception na basta bakla ay parang hayok naman sa lalaki ang dating at kailangang bumayad ng kandungan.

Ang naging pag-uusap namin ay tungkol sa pagyao ng kanyang lolo. Mahal na mahal raw niya ang matanda. Isa pa, habang nakatingin daw siya sa namayapa niyang lolo ay nag-iisip siya. Paano pag siya na ang dumating sa sukdulan ng buhay? Kung wala siyang asawa, sino ang mag-aasikaso sa kanya? May mga kapatid nga siya pero paano kung hiwa-hiwalay naman sila sa panahong siya’y may sakit?

Nakaramdam daw siya ng takot.

Saka niya na-realize na darating ang panahon na nag-iisa siya. Kung ngayon daw na nakakulong siya sa pusong babae ay pakiramdam niya’y nag-iisa na siya, paano pa kaya sa kanyang pagtanda?

Sabi ko sa kanya, naging maganda ang kanyang disposisyon na kahit pusong babae siya ay hindi siya pumatol sa lalaki. Bagaman at may ilang nakakahalata na gay siya, at aminado siya sa bagay na ito sa kanyang pamilya, buo pa rin ang kanyang pagkatao. Malinis ang kanyang personalidad. In the long run, sakali mang dumating na ang babaing para sa kanya; birhen man ito o may karanasan na, maipagmamalaki niya rito na siya bilang lalaki ay walang madilim na kahapon na kailangang pagtakpan.

Si Luke ang isang halimbawa ng mga may alinlangang puso na dapat tularan. Oo, babae ang kanyang puso pero hindi dahilan iyon para pumatol sa kapwa lalaki at magpakabalahura. Hindi nga ba’t kaya babae ang puso, dapat ay may respeto sa sarili dahil ang turing sa sariling pagkatao ay babae rin?

Sabi ko pa sa kanya, posibleng ang pagkawala ng kanyang lolo ang susi para makita niya ang tunay na sarili. Na baka nag-enjoy lang siya sa thought na isa siyang girl, pero sa bandang dulo, gagamitin pa rin niya ang tunay niyang kasarian na bigay ng Diyos.

At nakita ko sa kanyang mukha ang pagsang-ayon. Dahil dito, umaasa akong sa pagkikita naming muli ay baka may maikuwento na siya sa akin na babaing sa pagdating ng panahon ay gusto niyang maka-share the rest of his life with.

 

propesyunalismo

PUMANAW kamakailan ang nanay ng aking kaibigang si Benjie “TsongkiBenj” Felipe. May kaugnay na kuwento ang malungkot na kabanatang ito ng kanyang buhay sa kanyang showbiz column na lumabas noong February 27 sa The Daily Sun, isang bagong pahayagan. Nakikiramay tayo kay Tsongki, at sana’y madali siyang maka-move on.

Hindi tayo nagdalawang salita nang magsabi sa kanya na pakitulungan tayo sa pagbubukas ng The Daily Sun. Malakas na siya sa publiko dahil mayroon siyang dalawang radio program sa 92.3 FM radio ng TV5. Kilala siya sa entertainment field, at matagal din siyang naging editor-in-chief ng The Buzz Magasin ng ABS-CBN Publishing kung saan kami nagkasama. Hindi rin kami nag-usap kung magkano ang kanyang rate—ang importante sa kanya ay matulungan ang kanyang kaibigan.

Sa pagiging magkaibigan namin ay ako pa ang medyo may diprensya sa aming samahan. Iniwan ko siya sa isang programa niya sa radio kung saan ako ang writer/researcher niya. Hindi rin ako nakadalo sa binyag ng kanyang bunso dahil naroon ang isang dating business associate na nakaaway ko. Noong time na down ako financially ay inaabut-abutan niya ako ng pera. May ibinibigay pa siya noon na segunda manong kotse sa akin—na hindi ko naman kinuha dahil wala akong pambili ng gasoline. Baka ‘kako lalo lang akong magipit sa maintenance.

Anyway, naibalita niya sa akin na nakaburol nga ang nanay niya noon. Hindi naman ako nakadalaw dahil sunud-sunod ang aking deadline. Humingi na lang ako ng pasensya sa kanya, at sabi ko’y pag nakaluwag-luwag sa oras ay saka kami magkita. Nagpaabot din ako ng aking pakikiramay.

Pero sa lahat nang ito, sa kabila ng kanyang dalamhati ay nakabibilib ang kanyang propesyunalismo. Alam n’yo bang hindi niya nakakaligtaan ang kanyang showbiz column sa The Daily Sun? Tinitiyak niyang kahit may lungkot sa kanyang puso ay nakapaghahatid siya ng saya sa kanyang mga tagasubaybay.

At sa puntong iyan, saludo tayo sa kanyang propesyunalismo.

Nang huli kaming magkita ni Tsongki ay mahigit dalawang taon na yata ang nakararaan. Bagumbago ang kanyang sasakyan. Sabi pa niya sa akin ay may nabili siyang dalawang ekstaryang farm na balak niyang taniman ng gulay.

Nakakatuwa ang kanyang pag-asenso mula nang huli kaming magkasama sa trabaho. Masipag naman kasi siya dahil bukod sa pagiging anchor sa radio, entertainment writer, news writer ay isa rin siyang actor. Marami na siyang nalabasang pelikula, at nakakasama rin siya ngayon sa mga indie films. Walang masamang tinapay, ‘ika nga.

Pero bukod sa sipag at talent, malaking factor sa kanyang pag-unlad ang kanyang propesyunalismo. At muli niya iyong pinatunayan sa akin.

 

happy new year!

http://s163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/?action=view&current=toast.jpg" target="_blank">http://i163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/toast.jpg

" border="0" alt="Photobucket">

ANG 2013 ay Year of the Snake, at dahil ako ay isinilang sa animal sign na ito sa Chinese Zodiac, malakas ang aking kutob na susuwertihin akong lalo ngayong taon. Sinabi kong “lalo” dahil lagi kong itinuturing ang aking sarili na masuwerte.

Sabagay, basta masipag ka naman at walang masamang tinapay sa trabaho tapos ay sasamahan mo pa ng konting tipid, susuwertihin ka talaga.

Anyway, looking back sa nakalipas na taon, unang-una ay nagpapasalamat ako na hindi nagunaw ang mundo noong December 21, 2012. Sa pagpasok kasi ng 2012 ay ito agad ang sumalubong sa atin—na magugunaw nga ang mundo sa petsang nabanggit. May mga tao talaga na sawa na yata sa kanin at gusto nang mamatay, gusto pa tayong idamay!

At aminin natin na bagaman at hindi tayo naniniwala, medyo kinabahan tayo lalo pa’t may mga binabanggit pa ang mga so-called experts and doomsayers na Mayan civilization and calendar. Buti na lang at ang Nasa Itaas na totoong nakaaalam kung kailan ang wakas ay nananatiling nagmamahal sa sangkatauhan.

Kaya sana ay mas magpapatag ito ng ating faith sa Kanya.

May mga goals ako last year na marahil naman ay aking na-achieve. Unang-una na rito ang pagtutok sa health. Paglalakad nang malayo ang aking naging form of exercise at dahil doon ay na-maintain ko ang aking timbang at lumiit ang tiyan. Sabi ng misis ko ay medyo gumanda rin daw ang aking balikat.

Naging matipid din ako sa pananalapi. May hinuhulugan kasi akong maliit na lote at medyo malapit nang matapos. Baka ngayong 2013 ay makumpleto ko na ang bayad.

Wala rin akong masyadong nakaaway last year dahil pinanindigan ko na maging cool sa kabila ng napakaraming epal sa paligid. “World peace” ang aking mantra, kaya naman ‘yung mga nakaaway ko ay binati ko na. Maging ‘yung isang tao na pinagplanuhan kong saksakin pag nagkrus ang aming landas ay nakipag-areglo na ako. Mas masarap ang payapang buhay kaysa napakaraming nakapatong sa balikat.

Mayroon din akong ilang nabiling “luho” pero ayaw ko nang ikuwento at baka maging mayabang ang dating sa readers. Pero iyon po ay mga necessity at kailangan sa trabaho at ng pamilya.

Kami namang mag-anak ay lalong naging close. Last year ang taon na medyo madalas kaming mag-bonding sa mall at mag-window shopping. Masaya na kami na busog ang mga mata sa gustong bilhin, pero hindi namin naiuuwi. Minsan kasi, may mga bagay na masarap lang pangarapin na nasa iyo kaysa talagang hawak mo na at wala na ang mystery.

Sa downside naman, ang 2012 ay taon sa akin ng mga “pagkasira” ng gadgets. Unang bumigay ang aking smartphone. Nawalan ng contact ang mga keypads at sabi ng technician ay naputol na ang mga linya ng circuit. Hindi ko na ipinagawa at nag-settle muli ako sa basic phone.

Bumigay rin ang aking monster laptop. Bago pa ito, more than two years old, kaya lang ay tapos na ang warranty nang masira. Nang ipa-check ko, ayaw nang galawin ng technician dahil lalo lang daw akong malalakihan sa gastos. Well, malaki-laki na rin naman ang kinita ng unit na iyon, pero siyempre ay nakakapanghinayang. May gustong bumili for P5,000 dahil ibebenta raw niya ang mga spare parts pero hindi ko pa dini-dispose. Iniisip kong baka minsan pag ini-on ko ay muling mabuhay. Fingers crossed.

Sumabog naman ang aking monster desktop! Earlier last year ay nagpa-assemble ako ng malakas na PC. Nang masira ang laptop ko ay ito naman ang lagi kong ginagamit. Minsang ini-on ko ay bigla na lang sumabog, parang dalawang inihagis na rebentador! Nang ipasilip ko sa computer store na binilhan ko, power supply raw ang bumigay. Under warranty pa naman kaya wala akong naging problema sa gastos.

Gayunpaman, medyo nagka-phobia ako na gamitin iyon kaya paminsan-minsan ko na lang binubuksan.

Tatlong nasirang gadgets, medyo malaking lugi. Pero ganoon talaga ang buhay. Minsan ay may sudden flow of affluence, may mga insidente naman that would cost you a fortune. Ang pasalamat ko lang, tapos na ako sa ganoong dilemma.

Ngayong taon, gusto kong mag-focus sa pagsusulat. Matagal na akong di nakapagsusulat nang mahaba kaya medyo nangangati ako na muling tumipa sa keyboard nang matagalan.

Tuloy pa rin ang concern sa health. Masarap namang maglakad-lakad at mag-exercise pag umaga.

Last year ay di ako masyadong nakapagbasa ng books, sana kahit tatlo man lang na libro ay makabasa ako this year.

Naroon pa rin ang plano ko na sana matuto na akong magbisikleta. Kung may magbibigay, thank you! Kahit luma, okey na okey iyon.

Hindi ko pa rin maituloy ang pagtatapos sa kolehiyo. Sa ngayon ay nag-iisip ako ng mga paraan para finally ay makatanggap na ako ng college diploma.

At sana, ngayong taon ay marami pa ring dumating na projects, manatiling healthy kaming mag-anak at mas kokonting stress ang dumating.

Happy New Year sa inyong lahat, at wish ko rin ang magandang kapalaran para sa inyo.

'duck walk'

http://s163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/?action=view&current=dognduck.jpg" target="_blank">http://i163.photobucket.com/albums/t309/kc013_photos/dognduck.jpg

" border="0" alt="Photobucket">

NOONG isang araw ay nakatuwaan kong makipaglaro sa isa naming aso. Siya kasi ‘yung tipo ng aso na hindi maharot. Though paminsan-minsan ay tumatakbo, mas gusto niyang nakahiga sa ilalim ng mesa at tila nagmumuni-muni.

Sa panonood ko sa Animal Channel sa Cable TV ay sinasabi ng mga pet experts na mahalagang may pisikal na aktibidad ang mga pets lalo na ang mga aso. Kung lagi silang nakaungkot, mas prone sila sa pagkakasakit. At mas gusto kong makipaglaro sa aso dahil libre—kaysa sa ipagamot siya.

Since hindi ko siya maakit na lumabas sa ilalim ng mesa at tila nagpakamatay pa nang tinatawag ko ang pangalan, naisip kong mag-improvise ng style. Dahil nakaupo ako, biglang-bigla ay nakatuwaan kong mag-duck walk. Ito ‘yung habang nakaupo ka, ilalagay mo ang dalawang kamay mo sa likod saka ka lalakad na parang bibe sabay huni ng “kwak-kwak!”

Habang nagda-duck walk ako, mukhang naging epektibo sa aking pet. Nanlaki ang mga mata niya sa excitement, lumabas sa ilalim ng mesa at hinabol ako na para siyang humahabol sa bibe. ‘Yun nga lang, ang bilis ko namang napagod.

Habang umiinom ako ng tubig ay napatingin ako sa wall clock. Alas tres ng hapon. Bigla akong nag-down memory lane. May isang pangyayari sa buhay ko na may kinalaman din sa duck walk—noong grade one ako.

It was the ‘70s, folks, at grade one nga ako noon. Sa pagkatanda ko ay pissed off ang aming teacher dahil maraming hindi makabasa at sobrang iingay pa ng mga kaklase ko. Hinampas niya ng kanyang nakatatakot na stick (na alam kong maraming puwet na ang napalo kasama na ang sa mga kapatid ko at pinsan) ang mesa at sapat iyon para tumahimik ang klase.

Noong panahong iyon ay uso pa ang pagpaparusa ng mga guro sa mga estudyante. At kapag naparusahan ka ni Ma’am, stigma iyon. Gagawing joke sa iyo ng mga kaklase. Ipapanakot na isusumbong ka sa iyong ina na naparusahan ka ni Ma’am. At ang iyong nanay naman, sa halip na sugurin si Ma’am ay siguradong makukurot ka rin, mapipingot o mapapalo dahil sa hiya kay Ma’am. Noon ay ganoon ka-powerful ang isang guro—hindi tulad ngayon na mahawakan lang sa anit ang pupilong di makabasa ay kakasuhan na agad ng ina ang guro sa principal’s office at babantaang ipatatanggal sa serbisyo. Eh, paano naman kung bukod sa tanga talaga ang bata ay matigas pa ang ulo? Siyempre’y kahit papaano’y pipisikalin ni Ma’am.

Anyway, sabi ni Ma’am ay magda-duck walk ang sinumang mahuli niyang gagawa ng mali. ‘Yun nga lang, hindi namin define kung ano ‘yung mali. Siguro ay kung maingay o hindi makabasa.

Ilan agad ang nasampulan ni Ma’am. Para silang mga bibe na nagkarera sa loob ng classroom habang kumakwak-kwak. Siyempre pa ay walang makatawa dahil baka makasama sa mga nagmistulang bibe.

Kung bakit naman nang mapatingin sa akin si Ma’am ay bigla akong napahikab! Isinigaw niya ang pangalan ko sabay sabing sumama ako sa mga nagda-duck walk.

Marami akong kasuntukan noong ako’y grade one at kitang-kita ko sa mga mata nila ang tuwa. Na-shock naman ako dahil ano ba ang kasalanan ko? Hindi ako maingay. Mabilis akong magbasa dahil kahit grade one pa lang ako’y nababasa ko na ang mga kuwento sa komiks at mga prosa sa Liwayway. Napahikab lang ako may parusa na. Napaiyak ako.

Sa pagkatanda ko’y iyon ang unang pagkakataon na nagawa kong sumuway sa nakatatanda sa akin—at sa isang guro pa. Sabi ko sa sarili ko’y hinding-hindi ako lalakad na parang isang bibe—mangyari na ang mangyayari! Lalong tumaas ang boses niya nang maramdaman niyang hindi ako tatalima. Lumapit siya sa akin at hinila ako pero kumapit ako sa desk. Dala niya ang stick niya kaya alam kong pag tumayo’y ako ay tiyak na tiyak ang lagapak sa puwet. Ang pagkakakapit ko sa desk ay parang lingkis ng sawa sa puno. Anu’t anuman, hindi ako bibitaw.

Naramdaman ko ang lagitik sa may braso ko. Doon niya ako pinalo. Lalong lumakas ang aking iyak—na naging sigaw nang makita ko ang mapulang-mapulang guhit sa aking braso. Mas hinigpitan ko ang hawak sa desk. Sa isip-isip ko, patayin na ninyo ako pero hindi ako magpapaka-BiBe Gandanghari.

Hindi na niya sinundan ang palo sa akin, at sa pagkatanda ko, hanggang sa mag-uwian kami ay hindi na nag-lecture si Ma’am at nagpakopya na lang ng mga nakasulat sa pisara. Marahil ay nahimasmasan din siya sa sobrang lakas ng palo sa akin na parang matabang alupihan ang naging latay.

Nang umuwi ako ay nakita ng aking ina ang latay sa aking braso. Namumugto rin ang mga mata ko kaya alam niyang may nangyari sa school. Ikinuwento ko sa kanya, at sabi lang niya sa akin, sana raw ay nag-duck walk na lang ako. At nilagyan niya ng Vicks vaporub ang aking latay. Hindi na niya ako pinalo—pero tanung nang tanong kung hanggang sa mag-uwian daw ba ay galit pa sa akin si Ma’am. Alam kong mas concern siya sa galit ni Ma’am kaysa sa naging latay ko. Maging ang aking ama, nang makita ang latay ay simple lang ang naging reaksyon: matigas daw siguro ang ulo ko.

See? Kung ngayon nangyari ito, TV Patrol tiyak si Ma’am.

Mabuti na lamang at araw ng Biyernes naganap iyon. Dumaan ang Sabado’t Linggo na umiwas akong makipaglaro sa mga kaklase kong kapitbahay ko lang. Ayokong maging tampulan ng kanilang tukso at tawanan. Pagkakaligo ko ay nilalagyan ng Inay ng Vicks ang aking latay, kaya pagdating ng Lunes, wala na. Pero nagsakit-sakitan ako ng tiyan sa loob ng isang linggo para di muna ako pumasok dahil ayoko pang makita si Ma’am. Nahalata iyon ni Inay, at hinayaan muna niya ako. Kaya makalipas ang isang linggo, pagpasok ko uli ay wala na ang aking latay—at hindi ako tinatawag ni Ma’am sa recitation o anuman. Pero napapansin kong palihim niyang tinitingnan ang braso ko na kanyang inasbaran. May ilan akong kaklaseng hindi nakalimot sa insidente at tinutudyo ako na kaya di ako pumasok ay dahil napagpalo ako ni Ma’am.

Sa isip-isip ko, eh, ano? At least hindi ako naging bibe. Ang mga kaklase ko kasing napa-duck walk ni Ma’am, ang tukso nila lagi ay kung nakapangitlog na raw! Mas macho naman sa pakiramdam ang nakipagmatigasan ka kay Ma’am kaysa tuksuhin na may egg na lumabas sa iyong derrière, di baga?

Anyway, nakakapagod mag-duck walk para lang pasayahin ang isang matamlay na aso. Kamakailan ay nakabili ako ng laruang bibe na humuhuni. Basta narinig niya ang huni, sapat iyon para siya magrumpi at tumakbu-takbo.

Good boy!